دومين
شغل رسمي من "حسابداري مندلي غشو" بود. مندلي جوجه ميفروخت. نه اينكه جوجه
فروش باشد، يك قفس كوچك ميگذاشت جلوي پايش و سه چهار جوجه اي كه در آن بود
را ميفروخت. يكبار كه از مدرسه برميگشتم، دوم ابتدايي بودم، ديدم رندهاي
محل، به جاي پول، پولك حلبي به او دادند و سرش كلاه گذاشتند. تصميم گرفتم
بعدازظهرها كنارش بنشينم و نگذارم كلاه سرش بگذارند. جوجه ها را ديوانه وار
ميپرستيد. هروقت ميپرسيدي "توي زندگي عاشق چي هستي؟"، ميگفت: "غاز،
مرغابي، بي زحمت، اردك، جوجه". ميگفتند يك بار گربه نابكاري يكي از جوجه
هايش را به خون كشيده بود و مندلي از فردا شده بود قاتل گربه ها؛ از صد
فرسخي پاره سنگ را درست مينشاند روي پيشاني گربه ها و خلاص؛ مثل تك
تيراندازهاي فيلم محمد رسول الله. از آن روز هم به جوجه سوگلي اش اجازه
نداده بود از قفس بيرون برود. در قفس را قفل كرده بود و كليدش را دفن كرده
بود. سوگلي كشته نشد، اما بعد از مدتي براي خودش مرغي شد و هيچكس نميتوانست
از در قفس بيرون بياوردش؛ همانجا ماند؛ تا ابد؟ نميدانم، لااقل تا وقتي
مندلي پيش ما بود. امروزي ها به مندلي ميگويند ديوانه، ما اما به او
ميگفتيم مندلي، مندلي غشو. اصلا آن روزها كسي به كسي ديوانه نميگفت. ديوانه
ها كنار ما و با ما زندگي ميكردند و كسي هم اعتراضي نداشت. بچه ها مندلي
را اذيت ميكردند اما رويش غيرت داشتند؛ عمرا ميگذاشتند كسي از محل ديگري
بيايد و مندلي را آزار بدهد. يك كتك سير به طرف ميزدند و كت بسته ميبردندش
پيش مندلي و ميگفتند مندلي فحشش بده. مندلي هم شروع ميكرد تمام وابستگان
نسبي و سببي طرف را در موقعيتهاي خيلي اروتيك و بعضا فتيشيستيك قرار دادن.
فقط چون فحشهايش "ساختار"هاي نادرستي داشت و ضماير مذكر و مونث را به
اشتباه انتخاب ميكرد، دست آخر هيچ اتفاق خلاف شرعي براي اقوام طرف نمي
افتاد (آرزو به دل مانده ام كه روزي بتوانم نص صريح فحشهايش را ذكر كنم)؛ آخري ها هرروز حالش
بدتر ميشد. اين را ميشد از چشمهاي غمگين جوجه/ مرغي فهميد كه در قفسش
روزگار سپري ميكرد. بدخلق شده بود اما سنگ پراني اش حرف نداشت. فحشهايش هم
به كل فاقد ساختار شده بود و تكرار پربسامدي بود از سه كلمه طلايي ناسزاهاي
ايراني. يك روز صبح، مندلي ديگر نبود. اوايل كسي نفهميد، روزگار عوض شده
بود و هر كسي گرفتار بيچارگي هاي خودش. اما كم كم همه فهميدند پارك
جهانپناه بي مندلي انگار كه چيزي كم دارد. ميگفتند برادرش مندلي را برده
پيش خودش، در خيابان ميرداماد؛ ميرداماد كجا بود؟ كسي چه ميداند؛ آن سر
دنيا، جابلقا، جابلسا. من ولي باور نكردم. شك نداشتم كه مندلي را برده اند
ديوانه خانه. نشسته اند و از روي يك كتاب لعنتي، درمان كه نه دست به سرش
ميكنند. صدسال گذشت تا فهميدم حدسم درست بوده، صد سال گذشت تا بفهمم ميشل
فوكو مندلي را از ما گرفت. صدسال گذشت تا با تمام وجودم تاريخ جنون را درك
كنم و بفهمم مندلي زماني از جهان ما گم شد كه فرصت "مراقبت" نداشتيم و
"تنبيه" را تنها راه رهايي دانستيم؛ لعنت به شما جناب آقاي ميشل فوكو، وِر
ايز ماي مندلي؟ ماي ديِر مندلي
